Fizjoterapia jako uzupełnienie tradycyjnego leczenia

Definicja

Szczególnie popularny obecnie działem medycyny klinicznej, choćby nawet z tytułu coraz większej zapadalności na choroby cywilizacyjne jest fizjoterapia. Wywodzi się z uprawianego w zamierzchłych czasach przyrodolecznictwa, z tym, że dzisiaj stosuję metody potwierdzone naukowo i klinicznie. Wykorzystując różne formy energii umożliwia leczenie, profilaktykę oraz rehabilitację. Może stanowić samodzielną terapię lub uzupełniać i wspomagać działanie farmakoterapii lub zabiegu operacyjnego.
Fizjoterapia obejmuje 3 zasadnicze działy:

  • masaż
  • kinezyterapię
  • fizykoterapię

Masaż

Masaż to nic innego ja oddziaływanie bodźcami mechanicznymi na tkanki organizmu, głównie pod postacią ucisku. Jego celem jest wywołanie odczynu miejscowego i ogólnego. Osoba masowana nie bierze czynnego udziału w zabiegu. Wyróżnia się kilka rodzajów masażu leczniczego: klasyczny, specjalistyczny, segmentalny, limfatyczny.

Kinezyterapia

Kinezyterapia to inaczej leczenie ruchem, obejmuje wszelkie ćwiczenia i formy aktywności fizycznej dostosowane do danej choroby. Większość z ćwiczeń wymaga pomocy fizjoterapeuty. Wśród nich wyróżnia się ćwiczenia o działaniu miejscowy (działanie na chory narząd) oraz o działaniu ogólnym (czynności obejmują zdrowe tkanki organizmu nie objęte procesem chorobowym).

Fizykoterapia

Fizykoterapia z kolei to metoda lecznicza, która polega na kontrolowanym działaniu na organizm bodźcami fizycznym w postaci: wody, światła, drgań, niskiej lub wysokiej temperatury lub drgań. Do fizykoterapii zalicza się m.in.: krioterapię, światłolecznictwo, magnetoterapie, elektroterapię, laseroterapię, diatermię krótkofalową oraz drenaż limfatyczny.

Kiedy rozpocząć leczenie ortodontyczne?

Leczenie zazwyczaj nie rozpocznie się, dopóki dziecko nie ma około 12 lub 13 lat; kiedy drugie zęby w pełni się rozwiną. W niektórych przypadkach leczenie może rozpocząć się kilka lat później, jeśli problemy z zębami nie były zauważalne wcześniej.

Dzieci z rozszczepem warg i podniebienia mogą wymagać leczenia ortodontycznego, zanim drugie zęby rozwiną się całkowicie.

Dobra higiena jamy ustnej jest niezbędna jeżeli ortodonta ma podjąć się leczenia. Kiedy urządzenia są umieszczone na zębach, kawałki żywności mogą utknąć; pacjent będzie musiał szczotkować znacznie ostrożniej i częściej, aby zapobiec próchnicy zębów podczas leczenia.

Pacjenci, którzy nie osiągnęli wcześniej dobrych standardów higieny jamy ustnej, są znacznie bardziej narażeni na próchnicę po rozpoczęciu leczenia.
Aby stwierdzić czy nasze zęby wymagają leczenia, wykonywane będą następujące procedury diagnostyczne:

  • Przegląd historii zdrowia i badań klinicznych
  • Prześwietlenie zębów i szczęki
  • Modele gipsu zębów

Na podstawie tego, ortodonta decyduje o planie leczenia.

Warto mieć na uwadze, że dzisiaj ortodoncja jest dużo bardziej rozwinięta niż jeszcze kilkanaście lat temu. Dlatego nie powinniśmy się bać leczenia naszych zębów. W większości przypadków będzie to bezproblemowe i bezbolesne. Oczywiście noszenie aparatu wiąże się z pewnym dyskomfortem, ale z całą pewnością warto to zrobić, aby później cieszyć się świetnie wyglądającymi zębami. Pamiętajmy również aby nie czekać i zacząć leczenie tak wcześnie, jak możemy.

choroba leśniowskiego crohna

Choroba Leśniowskiego-Crohna – jak zdiagnozować?

Choroba Leśniowskiego-Crohna to schorzenie o charakterze autoimmunologicznym. Stanowi przewlekłe nieswoiste zapalenie jelit. Na dzień dzisiejszy i stan obecnej wiedzy medycznej, choroba jest nieuleczalna, ale można łagodzić jej objawy i sprawiać, że pacjenci nią dotknięci, będą w stanie normalnie funkcjonować.

Przyczyny, jakie mogą wpływać na pojawiające się wrzodziejące zapalenie jelita, są zarówno niezależne od nas, jak i mogą być nabyte, wywołane psychologicznie lub środowiskowo. Wśród tych pierwszych, należy wymienić skłonności genetyczne, które dotyczą pokrewieństwa pierwszego stopnia oraz samoczynne uszkodzenie układu odpornościowego, który produkuje za dużo cytokin, których organizm nie jest w stanie oczyścić. Przyczyniają się one do niszczenia jelita. Wśród tych drugich, niewłaściwa dieta, stres, zbyt częste stosowanie antybiotyków.

Choroba jest ciężka do wykrycia. W jej pierwszym stadium przypomina zwykłe zatrucie. Początkowe objawy bowiem, to ból brzucha, gorączka, biegunka. Diagnozowanie choroby składa się z trzech etapów. Pierwszy z nich to badanie kału, celem sprawdzenia obecności pasożytów, grzybów i ewentualnej utajonej krwi. Drugi etap to badanie krwi pod kątem zdiagnozowania obecności stanu zapalnego. Trzeci etap, który bezsprzecznie potwierdza zaistnienie choroby polegającej na owrzodzeniu jelit, to specjalistyczne badania ultrasonograficzne, enodoskopowe lub radiologiczne.